İşte o zaman cahillik edip dönmeseydim, şimdi sigortam vardı; hatta emekliydim bile!” diyor derinlere dalan gözlerini halıdan kaldırmaksızın.


Uzunyayla’da bir bayram ziyaretindeyiz. Beş santim kadar karı aşıp gelmişiz, eskisi gibi değil iklim buralarda bile. Sıcacık, çay kokulu odada tatlı tabaklarımızı bitirmeye çalışırken sohbet ediyoruz evsahibimizle.



“Türkçe bilmiyorduk biz. Şimdiki gibi değildi. İşte şunlar (iki çocuğunu işaret ediyor, 10-12 yaşlarındalar) anlamakta bile zorlanıyorlar Adıgeceyi. Vallahi billahi hep Adıgece konuşuyoruz. Üstelik babaanneleriyle dedelerinin kucağında büyüdüler. Ama yok! Şu Allahın belası televizyon mahfetti bizi, mahfetti!” diyor

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!